தான் என்ற ஒன்று
தரணியில் இன்று
காற்றாய் சென்று
நிறையும் என்று
எதிர்பார்த்ததன்று
நீ ஆணி
நான் சுத்தியல்
என் அடிதான்
உன் தலைக்கு
மோட்சம்
நீ செருப்பு
நான் கால்
எனக்காக தேய்
பிறந்த பயனை
அடைவாய்
இப்படித்தான் நடந்தது
மூளைச்சலவை
சத்தமில்லை
சங்கடமில்லை
வண்டி ஓடியது
ஆணின் வேதம்
உடைக்கும் பூதம்
அடுக்குது வாதம்
போடுது கோஷம்
கலையுது வேஷம்
மருந்துக்கு உண்டு
விளைவென்று ஒன்று
பக்கவிளைவு ஒன்று
புரட்சிக்கும் உண்டு
இவ்விளைவிரண்டு
தாய்மைச் சுடர்கள்
காவியத்தொடர்கள்
தரமான வைரங்கள்
தாரமான நெருப்புகள்
ஈரமான நெஞ்சங்கள்
சுதந்திர பறவைகள்
அபூர்வ சிந்தாமணிகள்
அல்லி ராணிகள்
மதியா வேதாளங்கள்
புதிய பூபாளங்கள்
கள்ளமில்லா மொட்டுக்கள்
களம் வெல்லும் சிட்டுக்கள்
கலையின் மாடங்கள்
இலக்கிய ஓடங்கள்
இனிக்கும் பாடங்கள்
திறந்த தொந்திகள்
அரிதார மந்திகள்
அறுசுவை பந்திகள்
கலியுக குந்திகள்
பண்பின் அந்திகள்
திறந்த மேடைகள்
திரண்ட தேனடைகள்
ராணி தேனீக்கள்
கூர் கொடுக்குகள்
அடிமை ஆணீக்கள்
விதைத்தது திணை
விளைந்தது வினை
தொடுக்குது கணை
சொல்லுது நினை
உண்மைதனை
தோட்டக்காரா
கைகட்டி நிற்பாயா
களை எடுப்பாயா
பயிர் வளர்ப்பாயா
பலன் பெறுவாயா
சொல்லத்தான் வேண்டும் ஆராய்ச்சி இருகூர் கத்தியென்று
ஆர்வத்தில் பேரறிவில் கண்டுபிடிப்பு தரும் போதையில்
என்னென்னவோ கண்டு பிடித்தார் அவரே பின் நொந்தார்
வெடியை கொடுத்து வினையை உருவாக்கியவர் பெயரில்
பரிசு ஒரு பரிகாரந்தானோ மனதசாட்சியின் உறுத்தலோ
அணுவை பிளந்தவரறிவாரோ பேரழிவு ஆயுதங்கள் வருமென
பிணி தீர்க்கத்தான் என்று இன்னும் தொடருது பல ஆராய்ச்சி
பலாபலன்கள் பாதகமாய் இருக்க நிறையவே சாத்தியக்கூறு
ஏன் எதற்கு எப்படி என்று கேட்கச் சொன்னவனுக்கு விஷம்
பகுத்தறிவை தூண்டியதால் மடமை இருள் அகல விடிந்தது
விவகாரமான சமூக பழக்கங்கள் போட்ட கொட்டம் முடிந்தது
மாட்டுத்தொழுவினில் கட்டும் பிராணியல்ல பெண்ணென்றான்
மேய அனுப்பிவிட்டானா புரிந்துகொள்ளாமல் போனாரே
ஆணுக்குப் பெண் இங்கு இளைப்பில்லை காண்
நடையிலே உடையிலே நாகரிக போக்கிலே
சரி நிகர் சமானமாய் சேர்ந்து பாடம் படிக்கிறாள்
ஒன்றாய் அமர்ந்து அலுவலகத்தில் பணி புரிகிறாள்
ஊரடங்கிய பின்னும் உழைக்க அனுமதி உண்டின்று
புகை ஊத பழகிவிட்டாள் மது அருந்த தயக்கமில்லை
தோளில் கைபோட்டு தோழமை கொண்டாடுகிறாள்
இடுப்பை அணைத்தால் இம்சையாய் இல்லை
இழுத்த இழுப்பிற்கு மறுக்காமல் இசைகிறாள்
கண் போன போக்கில் மனம் போவதும் தடம் பிறழ்வதும்
ஆணின் தனி உரிமையென்று யார் சட்டம் போட்டது
வானமே இவள் எல்லை போடும் தடைகள் பொடிபடுமே
குடும்பத்தளை அறுத்தவள் தனிக்காட்டு ராணியிவள்
ஒப்பற்ற ஒளியாய் உதித்தவள் நால்வகை சேனையொடு
கோலோச்சப் பிறந்தவள் கருப்பையை பணயம் வைத்தாள்
பொய்மானை விரட்டும் பந்தயத்தில் பித்தாய் ஓடுகிறாள்
பூவுலகை காரிருள் கருநாகம் கவ்விட காத்திருக்குதே
கிரகணங்கள் விலகாது போகாது என்பதே ஆறுதல்
காலமும் ஓடுது புரவி கட்டிய ரதமாய்
சகடங்கள் உருளுது கற்கள் பொடிபட
சங்கடங்கள் புரளுது பூகம்பங்களாய்
சந்ததிகள் மாறுது புரட்சிகரமாய்
கொண்டையை சிலுப்பி கர்வமாய்
கோழிகளை மேய்க்கும் சேவலே
என் கொக்கரிப்பை கொஞ்சம்
பாரடா என்றது பெட்டைக் கோழி
பொல்லாத தோகையை விரித்து
ஆணவமாய் ஆடும் ஆண்மயிலே
அகங்காரம் எனக்குமுண்டு என்
அகவலை கேளேனென்றது பேடை
பிடரியை சிலிர்த்து வீரமாய் கர்சிப்பாய்
வேட்டையாடி நான் கொடுக்க உண்பாய்
வேடிக்கைப் பார்த்து நிற்பாய் நான் பேணிட
நானும் சுகமாய் திரிவேனென்றது சிங்கராணி
திமிலோடு திமிர் வளர்த்த பொலிகாளையே
கொம்பையாட்டி குளம்பால் மண் உதைப்பாய்
கட்டிய பசு நான் இன்று கட்டவிழ்த்தேன்
என் எக்காளம் எப்படியென்று கேட்டுக்கொள்
தொல்லையில்லா தூரத்தில் நிலவுப்பாட்டி
தொலைநோக்காய் கீழே பார்க்கிறாள்
தாடையிலே கை வைத்து வியக்கிறாள்
கோராமையென்னயிது பூலோகத்திலே
புள்ளி போல் செய்த தவறு வருடங்கள்
தள்ளி பூதாகரமாய் வளர்ந்துவிடுமே
கள்ளிச்செடி ஒன்றினைப் போலவே
முள்ளாய் கிழித்து ரணமாய் ஆக்குமே
பள்ளிப்பருவ ராமனும் விளையாட்டாய்
எள்ளி நகைத்தான் மந்தரை கூனலை
அள்ளிக் கொண்டான் அத்தனை இடரை
சுள்ளியில் பற்றியெரியும் கானகத்து
கொள்ளியாய் நிகழ்ந்தது பாரத யுத்தம்
கிள்ளிவிட்டது பாஞ்சாலி சிரிப்பொலி
புள்ளினம் கூவும் காலை செய்த வினை
வெள்ளி முளைக்கும் வேளை விடியும்
லேசானது மனது
குளிந்த காலையில்
குயிலின் கூவலிலே
இதமான பகலிலே
மீண்டும் தேன் காதிலே
சிலிர்த்துப் போனேனே
ஏழாவது மாடி சாரத்தில்
ஏறி வேலை செய்பவன்
பிசிரின்றி பாடினான்
திடீரென தானாகவே
லயித்துப்பாடிய குரலில்
குழைவும் லயமும்
கூடவே பாவமும்
ஏன் பாடினான்
அலுப்பு மறக்கவா
அலுக்காத மறக்காத
உறவின் நினைவிலா
இசையின் ரசிகனாகவா
சில வரிகள் மட்டும்
பீரிட்டு வந்தனவோ
பின் நின்று போனதோ
ஏன் பாடினான்
பேருக்கும் புகழுக்கும்
பொருளுக்கும் இல்லை
நிச்சயமாய் இல்லை
மேடை முன்னமர்ந்து
ஆரவாரமாய் ரசிக்க
ஓர் கூட்டமுமில்லை
தானே ரசிகன்
தானே கலைஞன்
கூவும் குயில்
ஆடும் மயில்
சரஞ்சரமாய் மழை
நனைந்த மரங்கள்
சிரிக்கும் பூக்கள்
இனிக்கும் கனிகள்
எல்லாம் ஒரு ரகம்
அவனும் அந்த இனம்
வானத்தையே வளைக்குறாரு
வாண வேடிக்கை காட்டுறாரு
வார்த்தையில விளையாடி
வளைக்கிறாரு கோட்டைய
வக்கணையா பேசுறாரு
வரிஞ்சி வரிஞ்சி எழுதுறாரு
வடிச்சகஞ்சிக்கும் வக்கில்ல
வயிறு காஞ்சி கெடக்குது
வரும்படியில்லா கவிஞரு
வாக்கப்பட்டு வந்த பாவி
வாய்விட்டு புலம்புறேன்
வஞ்சியெனை வரித்ததேனோ
வஞ்சித்து வாட்டத்தானோ
வாழத்தான் விருப்பமில்லை
வெறுத்துப்போச்சு எம்மனசு
வெட்டிப் பேச்சி உதவாது
வரிவரியா எழுதுறாரு
விவரங்கெட்ட மனுசன
வரிசையில வந்து நின்னு
வாழ்த்துறாங்க பல பேரு
வாழ்த்தோடு முடிஞ்சி போச்சி
வாசப்படி தேஞ்சி போச்சி
வரவில்லை வரலட்சுமி
வாசமில்லா மாலையாக
வாடிப் போச்சி என் உசிரு
வருவது வரட்டும் இனி
வடுவாக காஞ்சி போச்சி
வாராதோ என் சாவு
விடுதலையும் தாராதோ
**** **** ****
உள்ளது உரைக்க வந்தேன் நான் செல்லம்மா
கள்ளூறும் கவிதைகளில் மிதக்கும் நல்லம்மா
கேட்டு ஒரு நல்வாக்கை நீயும் சொல்லம்மா
அறுசுவை விருந்தில்லை உண்ண சோறில்லை
யின் என் இல்லறம் போல் இனிது வேறில்லை
முன்னம் செய்த தவப்பயனோ தனி வரந்தானோ
தாரமாய் நான் வந்தது சரித்திர நாயகனுக்கே
கண்ணன் அவன் என் காதலன் சேவகன் தோழன்
கண்டேன் அவனில் ஏழு கடல் வண்ணந்தானே
கனியமுதாய் அவன் முத்துசுடர் நிலவொளியில்
காற்று வெளியிடை காதலில் கரைந்திருந்தோம்
தீர்த்தக்கரையினில் காத்திருந்து களித்திட்டோம்
கைசேர்த்து உலவி வந்தோம் வெள்ளிப்பனிமலையில்
நிலைகெட்ட மாந்தரையெண்ணி நெஞ்சு பொறுக்காமல்
என்று தணியும் சுதந்திரதாகமென்று ஏங்கிக் கிடந்து
திக்கித் தெரியாத காட்டில் திகைத்து நின்று தேடியும்
ஒளி படைத்த கண்ணில் நெஞ்சுக்கு நீதியும்
பகைவனுக்கருளும் பட்டொளி வீசிப் பறந்த
தாயின் மணிக்கொடியும் மேலை ஞானமும்
கண்டதினால் டினோம் பள்ளு பாடினோம்
எத்தனை கோடி இன்பம் என்று வியந்தோம்
ஞானச்செருக்கில் அக்னிக்குஞ்சுடன் குலாவி
மாதரை இழிவு செய்யும் மூடரை மிதித்தோம்
நிமிர்ந்த நன்னடையுமாய் நேர்கொண்ட பார்வையுமாய்
உதய ஞாயிறொப்ப நானே புது யுகத்துப் பாவையாய்
பொலிந்திருப்பேன் எத்தனை பிறவியெடுத்தாலும்
பாரதியெனும் காதலன் இவன் விரல் மீட்டும்
நல்லதோர் வீணையாய் என்றும் நானிருப்பேன்
அதிசயமோ அருமையான தத்துவமோ
அரிதாக இடறியது போல் சிக்கியதோ
காலையிலே படித்த கதையிது கேளீர்
சிந்திக்க வைத்ததே கதையின் செய்தி
வனத்தின் பச்சைமரக்கிளையொன்றிலே
விடிந்த பொழுதை கொண்டாடவென்றோ
குருவியொன்று குரலெடுத்துப் பாடியதே
அவ்வழியே சென்ற எமனின் பார்வையும்
ஒரு கணம் குருவியின் மேல் படிந்ததுவே
அரண்டு போனது கூவிய குட்டிப் பறவை
அழைத்தது அவசரமாய் வலிமிகு கருடனை
கெஞ்சியது ஏழு கடல் தாண்டிய தீவிற்கே
தன்னை கொண்டுசேர்க்க வேண்டுமென்றே
இசைவுடன் கருடனும் இறகை விரித்திட
ஏறி அமர்ந்து குருவி பயணித்ததுவே
நீண்ட நேரம் நெடுந்தூரம் நிற்காமலே
இலக்கை அடைந்த பின் நிம்மதியே
இரவுக்கு முன் வீடு திரும்பும் எமனோ
காலையில் பார்த்த வனத்து மரத்தை
தாண்டுகையில் சொன்னது துணையிடம்
ஏழு கடல் தாண்டியுள்ள தீவில் இப்பொழுது
நான் கவர வேண்டிய குருவியை இன்று
காலையில் இங்கு கண்டேனேயென்று
எழுந்த வியப்பு எமனுக்கு மட்டுந்தானா
