மாணவன்

 மாணவன் அவன் என்றென்றும்

மாலை சூடிய நாள் முதல்

மண்ணுக்குள் போகும் வரை

மனையாளை படிக்கிறான்

முடியாத பாடத்திட்டமது

முடிவதே இல்லை பொருள் புரிய

முரண் நிறைந்த அகராதியில்

முணுக்கென்று கோபமும்

முறுவலுடன் கொஞ்சலும்

முன்னறிவிப்பில்லா வானிலைகள்

முழம் பூ போதுமாயிருக்கிறது

முத்துமணி மாலைகளும் கூட

மூலையில் வீசப்படும் சமயமுண்டு

முழி பிதுங்கி நிற்பதுண்டு

முன்னே போனால் முட்டு

முடங்கிப்போனால் குட்டு

முழுதாய் புரிந்ததே இல்லை

மதிப்பெண் பெற்றிட போராட்டம்

பெண்ணியத்தின் ஒளி

 திருவினையாக்கும் முயற்சியிங்கு கண்டே

திகைத்தேனே திருதிருவென விழித்தேனே
அடைத்து வைத்த பெண்ணிற்கு விடுதலை
தேடினான் மீசையும் முண்டாசுமாய் ஒரு கவி
உடைத்துவிட சொன்னான் மூட பழக்கங்களை
இருட்டிய பின் வெளியே செல்லலாகாது பெண்
இந்த சட்டத்திற்கு மாற்றி யோசித்த கூட்டம்
இருட்டிய பின் ஆணை வீட்டில் அடை என்று
இன்றொரு ஆணை இடுவதில் முனைப்பானால்
இருண்டு போகாதோ பெண்ணியத்தின் ஒளி

Inspired by a post from "The Indian Woman-A perfect blend of modernity and tradition":'You say we shouldn't go out after dark? Why not lock men indoor after 7pm instead?'

சொர்க்கம்

சிறுமையாலா கவிதைக்கருவாய்
ஏடுகளில் பாடுபொருளாய் ஆனாய்
தன்னிகரிலா தனிப்பிறவியே தனமே
மாதரசியே மாபெரும் சக்தியானவளே
மாண்புகளின் மொத்த அவதாரமே
மலை மேல் பிறந்து குதித்தோடி
காடும் வயலும் தாண்டி களைக்காது
வழியெங்கும் வளம் இரைத்தபடி
இலக்கை அடைந்தாய் இறுதியாய்
ஆழ்கடலில் சங்கமித்தாய் கரைந்தாய்
கங்கையே உவப்புடன் இனிப்பிழந்தாய்
உப்பாய் மாறிப்போனாய் ஏற்றாய்
மணவாளன் அடையாளத்தை
சரணாகதியிதுதானோ சொர்க்கம்

பெண்ணின் பெருமை

யாருக்கும் பொருட்டில்லை பெண்ணின் பெருமை
தனியாய் அவள் மதிப்பு தெரியவில்லை அன்று
தெரியவிடவில்லை நம் ஆணாதிக்க சமுதாயம்
கொழு கொம்பை பின்னிப்படரும் கொடியவளென்று
தந்தை கணவன் மைந்தனென என்றும் ஆண்மகனை
சார்ந்தேயிரு என்றான் மனு பரம்பரையாய் தொடர்ந்த
மூளைச்சலவையில் மயங்கி மழுங்கி மங்கி மங்கை
சுய பலமறியாது அடிமையாய் கிடந்த காலம் முடியுது
ஆளில்லா கோட்டையில் அரக்கனால் சிறைப்படுத்தி
வாடிய அரசகுமாரி ஆண்டாண்டு காலம் காத்திருந்தாள்
அரசகுமாரன் வந்து விடுவிக்க என்று கதை சொன்னால்
இன்றைய குட்டிப்பெண் அலுத்துக்கொள்கிறாள் அழகாக
அரக்கனை சாமர்த்தியமாய் சமாளித்து வெல்லாமல்
அயலான் உதவிக்கு வர காத்திருப்பது மடமை என்று
பிறந்துவிட்டது புது யுகம் பொலிவுடன் விழித்தெழுங்கள்
பொல்லாத சாத்திரத்தை கதைகளை மாற்றி எழுதுங்கள்

காப்பி

 அகத்துள்ளே முகிழ்கிறது பரவசம்
அங்கமெல்லாம் பரவும் ஒரு சுகம்
முதலில் ஈர்க்கப்பட்டது மூக்கு
தெய்வீக மணம் காற்றில் வர
பொங்கும் நுரை கண்ணில் பட
தவித்த நாக்கு அடையும் சாந்தி
சொட்டு சொட்டாய் உள் வாங்கும்
திட்டமான தித்திப்பு சரியான சூடு
தேவருடன் உறையும் அந்த கணம்
வழங்கும் தேவாமிர்தம் காப்பியின்
சர்வதேச தினமின்று கொண்டாடிட
மகிழ்ந்திட கூடுவோமதை குடிக்க

விசாரம்

தருமே தைரியம் உச்சகட்ட சோதனை
தாளாதினி என்ற உள்ளத்து வேதனை
தீர்த்திட துடித்தாள் தொடரும் கொடுமை
தயங்காது கொட்டினாள் தன் மனச்சுமை
உளதோ துளி அன்பு உன் உள்ளத்தில்
உக்கிர வேடம் பூண்டாள் மனையாள்
உன் அடிமையாய் வாழ்ந்தது போதும்
உன் சகவாசம் எனக்கினி வேண்டாம்
சிறையை விட்டு வெளியேறுவேன்
சிறகை விரித்து சுதந்திரமாய் பறப்பேன்
சிறுமை கண்டின்று பொங்கிவிட்டேன்
சிற்றேவல்கள் இனி என்னிடம் செல்லாது
எங்கு போகிறேன் என்ன செய்கிறேன்
என்றினி என்னை நீ கண்காணிக்க இயலாது
அங்கே போகாதே இங்கே நிற்காதே அம்மம்மா
அநியாய அடக்குமுறை ஆணாதிக்கமம்மா
பொங்கியவளை பொரிந்து தள்ளியவளை
பொறுமையிழந்தவள் புருஷன் தடுத்தான்
பரிதாபமாய் தன்னிலைதனை விளக்கினான்
புரியாதவளைப் பார்த்து உரைத்தான் இப்படி
வெறியுடன் அலையுதிந்த மனிதர் கூட்டம்
வேரோடு நம்மை வெட்டி சாய்க்க துடிக்குது
விதம் விதமாய் நம்மை சுற்றி வளைக்குது
விஷப்புகைகளை நிதம் நம்மேல் வீசுது
மின்சார மின்னணு கொடூர கருவிகள்
மொத்தி சாத்தும் கொலை மட்டைகள்
மெத்த ஆபத்து ஸ்தலங்களையுனக்கு
மொத்தமாய் தடை செய்து வைத்தேனடி
விவரமாய் விளக்கவில்லை பாவி நான்
வில்லங்கமாய் போனதடி என் விசாரம்
விவகாரமேனடி எனை விட்டு செல்லாதே
விளங்கிக்கொண்டவள் விரும்பினாள் பதியை

உய்யுமோ உலகம்

 முடியவில்லை இளைஞர்க்கு
ஆமை போல் ஐந்தடக்க
கடை விரித்திருக்கு பாவம்
வலை விரித்திருக்கு ஊடகம்
முடியவில்லை முதியோருக்கு
தாமரை இலை நீராய் வாழ
கண் காது வாய் மூடி இருக்க
உய்யுமோ உலகம் கூறுவீர்​