பாவி மனிதன்

எங்கே உளது உணவென்று
உயிரினங்கள் முகர்ந்துவிடும்
வண்டறியும் தேன் இருக்கும்
மலர்களின் இருப்பிடம்
வீசும் நறுமணத்திலே
இரவு மலர்களின் வெண்மை
எளிதாய் கண்டுபிடிக்கவே
தேனை கொடுப்பதின் விளைவு
மகரந்த சேர்க்கையல்லவோ
தானும் பிழைத்துப் பெருகி
தன் சங்கிலி கண்ணிகளும்
வலுவாய் நலமாய் தொடர
அமைந்த அழகிய ஒழுங்கை
குலைக்கிறான் பாவி மனிதன்

நானாகத்தான்

நான் தான் முட்டாளோ
முதல் ஆளாய் வந்துவிட்டு
முழிக்கிறேன் நேரம் தவறாமை
மறந்த விழாக் கூட்டத்தினர் முன்
முதல் ஆளாய் கண்டிக்கிறேன்
கண் முன்னே அக்கிரமம் நடக்கையில்
மௌனமாய் மற்றவர் பார்க்கையில்
முதல் ஆளாய் கொதிக்கிறேன்
கலாசாரம் காற்றில் பறக்கையில்
கைதட்டி பிறர் அதை ரசிக்கையில்
கேவலமில்லை இந்த மௌடீகம்
நான் இருப்பேன் நானாகத்தான்

திரவியம்

புண்ணியம்தன்னைத் தேடித் தேடி
கோவில் கோவிலாய் சென்று
குளங்களில் தவறாது புனித நீராடி
திருவோடுகளில் சில்லறை வீசி
உண்டியலில் காணிக்கை செலுத்தி
பக்திப்பழமாய் பரவச கோலம்
நெஞ்சில் ஈரம் இன்றி அதிகாரம்
பொருளுக்கும் புகழுக்கும் பேராசை
பெருக்கியது பணமா புண்ணியமா
காலமறிந்து செய்யும் உதவி
ஓசையின்றி வழங்கிய நிதி
கல்விக்கண் திறக்க விரும்பி
பச்சை வளம் பூமியில் காத்து
தீய சிந்தனை செயல் ஒழித்து
தேடிய புண்ணியம் திரவியம்
தலைமுறைகள் அதில் வாழும்

சிறு மீன்

வேறு பக்கம் பார்க்கிறாள்
விட்டேத்தியாய் பேசுகிறாள்
வெறுப்பேத்துகிறாள் வீம்பாய்
வினைகாரியின் விளையாட்டிது
விழி பிதுங்கும் விபரீத சதுரங்கம்
விளங்கவில்லை அடுத்த நகர்வு
விக்கித்து வேர்த்து நிற்கிறேன்
வஞ்சியின் வலைக்கு தப்புவதுண்டோ
விலாங்கும் வஞ்சிரமும் வாளையும்
வினயமில்லா சிறு மீன் நான் பாவம்

இரவும் பகலும்

சோகம் அறியாவிடில் சுகம் இனிக்குமா
வெயில் இல்லாமல் நிழல்தான் குளிருமா
உப்பு உரைப்பில்லாமல் சமையல் ருசிக்குமா
இரவும் பகலும் வானத்தில் வருவதுண்டு
இடரும் இன்பமும் நாணயத்தின் இருபக்கமே
ஒன்றில்லாமல் ஒன்றுக்கு மதிப்பில்லையே

பக்குவம்

இருக்கும் இல்லத்தில் இன்பமும் ஒளியும்
பிறக்கும் ஒவ்வொரு ஆண்டும் நாளும்
புதிய வாய்ப்புகளின் அரிய பெட்டகம்
என்றெண்ணும் பக்குவம் கனிந்தபின்னே

இன்பம்

இருக்கிறதா இன்னும்
இடையினில் தேடல்
இடைஞ்சலாய் ஊடல்
இருவரின் விளையாடல்
இன்பம் திகட்டுவதில்லை
இயற்கை பின்னும் வலை