உயர்வு தாழ்வு

 உயர்வு தாழ்வு வராது பிறப்பில்
வளராது வளத்தில் கல்வியில்
தண்ணீர் மட்டத்து தாமரையாய்
நிமிர்ந்து நிற்கும் நல்லொழுக்கத்தால்

ஆவோமோ பூஜ்ஜியங்கள்

 கிட்டுமே கனவுகள்
எட்டுமே வானங்கள்
வசப்படுமே ராஜ்ஜியங்கள்
ஆவோமோ பூஜ்ஜியங்கள்

பிழைப்பாய்

 பழகு நடிக்க
பாப்பாவாய்
அப்பாவியாய்
வெகுளியாய்
பிழைப்பாய்
மேடையிதில்

தேனடை

 மனம் அடையுது ஒரு பரவசம்
அழகிய காட்சியில் லயிக்கும்
இனிய பாடலில் மயங்கி கிடக்கும்
கற்பனை படைப்பில் அது கரையும்
ரசிக்கத் தெரிந்த ஓர் பிறவிக்கு
ருசிக்கும் தேனடைதான் வாழ்வு

துவளேன்

 தோல்வியே துணிவாயோ என்னுடன் மோத
ஆற்றோர நாணல் நான் அறியாயோ இன்னும்
அமிழ்ந்து அமிழ்ந்து நிமிர்வேன் மூழ்காமலே
முறிந்திடும் முருங்கை மரமென்றெண்ணாதே
துவளேன் தொடர் துன்பம் வந்திட்டாலுமே
காலனை காலாலுதைத்த பாரதி பக்தையிவள்

நீயம்மா

நீயம்மா நீயேதானம்மா
உன் விதியை எழுதுவது
அடிபட்டு மிதிபட்டு அபலையாய்
கண்ணீரில் உழல்வாயா
கல்வியும் காசுமிருந்தும்

அவலமாய் வாழ்வாயா
எதையெல்லாம் சுமப்பாய்
எத்தனை காலம் ஏமாறுவாய்
தியாகச்சடரே தெய்வமே
தேயத்தான் சந்தனம்
எரியத்தான் கற்பூரம்
உன் சந்நிதியிலிருப்பது
சாத்தானா தேவனா
தகுதியுள்ளவனை இருத்து
துஷ்டனை துவம்சம் செய்
அண்டத்தை ஆளும் நாயகியே
ஆக்கும் அழிக்கும் சக்தியே
வழி காட்டும் ஜோதியே
பலியாகாதே வீணே ஈனருக்கு
பலமாகு விளக்காய் வாழ்வதற்கு
பாம்பிற்கு விஷத்தையும்
தேளுக்கு கொடுக்கையும்
பரமன் ஏன் கொடுத்தான்
இழப்பதற்க்கினி ஏதுளது
உயிர் மட்டுந்தானே மிச்சம்
போர்வீரக்குண்டோ அச்சம்
உயிர் அவர்கென்றும் துச்சம்
போரில் வலிக்குமோ சாவு
பகைவனிடம் தோல்வியளவு
கவ்விய தர்மத்தை சூது
துப்பிட காத்திருப்பாயா
நெஞ்சு பொறுக்குதில்லையேயென
நெக்குருகிய நல்வீணை பாரதி நீயா
கயமை கண்டு வெகுண்டு
பொசுக்கக் கிளம்புவாயா 
அவன் கண்ட அக்னிக்குஞ்சாய்
திக்கெட்டும் கொட்டட்டும் முரசு
அறியட்டும் அடக்கிப் பழகியவர்
அழியுமினி அதர்மமும் அநீதியுமென
தடம் பிறளா தேவியே
தன்மான வீரியே
களம் வெல்ல வருவாயா
கோபுரங்கள் சாய்வதில்லை
கணக்குகள் தவறுவதில்லை
காலப்பந்து உன் கையில்
கலங்காதே கவலை விடு

என்ன

 வாழ்வதற்கு வகுத்த நேரம்
நொடிகள் சிலவாய்
வருடங்கள் பலவாய்
வரமாய் சாபமாய்
ஈர களிமண்ணாய்
கையில் கண்டாய்
என்ன பிசைகின்றாய்
பிள்ளையாரா குரங்கா